25. Nie-boski Rollercoster

Annabeth miała dość Tartaru.

Miała wrażenie, że głowa za chwilę jej eksploduje od wszystkich trujących oparów wokół niej. W dodatku całe jej ubranie cuchnęło siarką. No i nadal była bez broni. Ah, no i jeszcze była jedynym chodzącym półbogiem w promieniu…bogowie wiedzą ilu kilometrów. Ona, Mormolyke, Damasen i Bob od paru godzin wędrowali wzdłuż Równiny Ereb, chcąc znaleźć jakikolwiek ślad Perseusza Jacksona.

Cudownie. Jak miała uratować Percy’ego, skoro sama potrzebowała pomocy?

Przypomniała sobie o Tytanicu. Stary smok obiecał jej, że sprowadzi z Wysp Błogosławionych herosa, który będzie dzierżył klucze do Wrót Śmierci, uniemożliwiając w ten sposób powroty potworom. Miała tylko nadzieję, że Gaja zostawi w spokoju Tanatosa, bo nie uśmiechało jej się walczyć z potworami, których nie można uśmiercić. Mimo wszystkich wydarzeń, ufała swojemu rozumowi i wiedziała, że Bianca di Angelo to jedyny słuszny wybór. Zastanawiała się, jak przebiegnie spotkanie smoka i córki Hadesa na Wyspach. Ona sama widziała Biankę tylko raz- kiedy razem z Percym i Thalią ratowali rodzeństwo di Angelo z łap Mantikory. Nie zdążyła się nawet przedstawić, bo została porwana przez sługi Atlasa. W nadziei na ratunek musiała podtrzymywać nieboskłon…Annabeth zatrzymała się gwałtownie, czując jak miotła Boba wbija jej się w kręgosłup.

O rany.

Chyba wreszcie trafili na właściwą drogę. Jakieś sto metrów przed nimi rozciągał się piekielny, choć na swój sposób piękny widok. To było miejsce gdzie Równina Ereb przekształcała się w dolinę. Smoliście czarne bagno zdobiły rosnące wzdłuż koryt rzecznych krzewy granatu, boskiego atrybutu Persefony. Według mitów, nasiona z tych krzewów pozwalały dzieciom Hadesa zapadać w stan hibernacji. Annabeth wzdrygnęła si ę na myśl o Nico, który musiał samotnie przedzierać się przez mroczne otchłanie Tartaru. Miała ochotę skosztować owoców Persefony, lecz wiedziała, że to może się źle skończyć. Gdy otrząsnęła się z rozmyślań o granacie, do jej uszu doszedł głośny szum wody. Ale to z pewnością nie była woda oczyszczająca. Gdy podeszła bliżej, dostrzegła wodne wstęgi w kolorach czerni, fioletu, zieleni, czerwieni i bieli. Wszystkie zakręcały swój bieg wzdłuż bagien i zbiegały się na końcu, by razem zalać krainę potężnym, piekielnym wodospadem.

- Rzeki Podziemia- odezwał się Bob.- Czerń to Styks, rzeka zmarłych. Fiolet to Acheront- rzeka smutku, zieleń oznacza Kokytos- lament. Ognista czerwień to Flegeton. No i biała Lete, czyli Zapomnienie.

Annabeth zerknęła na niego z ukosa. Nie wiedziałaby jakby zareagował, gdyby dowiedział się, że to Percy we własnej osobie sprawił, że z potężnego Japeta stał się woźnym na usługach Hadesa. Nie chciała się do tego przyznać i nadal podchodziła do tej sprawy ostrożnie, ale potrzebowali pomocy Boba i Damasena.

- Musimy przejść wodospad pięciu rzek, prawda?

- Tak- Sobowtór Brada Pitta zadarł głowę do góry, przysłaniając oczy. To było trochę dziwne, skoro słońce tutaj nie świeciło.- Zdaje się, że mamy towarzystwo.

Córka Ateny uniosła głowę, a jej bystre oczy dostrzegły, że nad jednym fragmentem bagien w kółko krążą trzy potwory.

- To nie są potwory, córko Ateny.- Annabeth wzdrygnęła się. Nie po raz pierwszy Mormolyke zaskakuje ją swoją postawą. Miała wrażenie, że książę Erebu przechodzi jakąś osobistą przemianę. Na początku ścigał ich, by zabić. Potem pomógł im w tracie ataku Empuz. A teraz…Czuła, że Mormo za wszelką cenę chce uchronić ją od złego. Nie Percy’ego, ale ją.

No, już rozumiała dlaczego Percy tak bardzo przywiązuje się do przyjaciół. W kupie siła.

- Co to ma znaczyć?- zapytał Bob, który również wpatrywał się w latające stworzenia.- Rzeczywiście, nie czuję, by to były mroczne istoty. Wręcz przeciwnie, są małe i jakby…Wzbudzają nadzieję.

Annabeth także poczuła coś, czego nie czuła od bardzo dawna. Te stworzenia wzbudziły w niej nagły przypływ sił, wierności. Rozjaśniły jej umysł zatruty Tartarem i wzmocniły i tak silną potrzebę połączenia się z zabranym jej Percym. Jak za dotknięciem magicznej różdżki uświadomiła sobie, że to właśnie tam znajdzie swojego chłopaka. A te latające stworzenia pilnują go, by ona mogła go uwolnić.

- To jest twoje błogosławieństwo, Annabeth Chase. Święte Ptaki trzech skłóconych bogiń zjednoczyły się, by przyświecać tobie w indywidualnej misji. MUSISZ dotrzeć bezpiecznie do Wrót Śmierci- Annabeth jak zahipnotyzowana wpatrywała się w Mormolyke, który z niespotykaną siłą w głosie wierzył, że wszystko się uda.

Czuła zmianę atmosfery. Głowa przestała ją boleć, czuła adrenalinę przepływającą przez żyły. Słyszalny krzyk ptaków sprawił, że chciała jak najszybciej dotrzeć do Percy’ego. Wiedziała, że gdy znów się spotkają, będą w stanie dokonać niemożliwego.

Czuła się jak nowonarodzona. W końcu czuła się jak córka Ateny, ta, co samotnie odnalazła Atenę Partenos. Ta, która przyczyniła się do pokonania Kronosa. Ta, co omamiła Cerbera i Polifema. Ta, która w pojedynkę pokonała największego wroga matki,  Arachne.

- Niewiarygodne- zachwycił się Damasen.- To paw, gołębica i sowa! Hera, Afrodyta i Atena razem!

- Córko Ateny- Mormo zbliżył się do niej i z brzękiem wyciągnął swoją Iskrę.- Nie dowierzałem, że dwójka herosów może coś zdziałać w tej rozwijającej się wojnie z Gają. Nie przepadam za bogami. Ale ty, Annabeth Chase…Ty jesteś wyjątkowa. I mimo, że to Jackson jest potomkiem Trójki, wszystkie znaki wskazują, że to ty grasz główne skrzypce w tej wojnie. Nie mogę pozwolić, byś była bezbronna w tym starciu.- Skinął głową, oddając szacunek.- Przyjmij w darze mój miecz. Iskra jest w stanie zabić każdego: człowieka, herosa, potwora i boga. Niech ta klinga zmoczona w ichorze Erebu i piekielnej krwi Echidny służy ci w budowaniu wielkiej przyszłości.

- Ja…- Annabeth w szoku patrzyła na zebranych wokół niej towarzyszy. Bob I Damasen byli tu dla Percy’ego. Ale to Mormo był jej światłem w tej piekielnej krainie. Mormolyke- książę Erbu, który służy córce Ateny. Było to śmieszne, ale…Wiedziała, że dzięki obecności świętych ptaków Hery, Afrodyty i Ateny, wszystkie czyny są obserwowane. I zapewne złe wybory spowodują kiepskie konsekwencje. Jednak w tej chwili, w tej nowej, boskiej aurze czuła, że powinna przyjąć ten miecz.

Rękojeść zalśniła delikatnie, gdy zacisnęła na niej dłoń. Broń była podobna do Orkana, z tą różnicą, że wykonana była z czegoś rzadszego, miała w sobie boski pierwiastek. Na klindze wyżłobiono napis „Spitha”- Iskra.

- Jest niesamowita.- Niewiarygodne, miała w ręce broń, która potrafiła zabić antycznego boga.- Dziękuję, Mormo. Bogowie wiedzą, że jesteś tym, który rozświetla mroczną aurę rzuconą przez sługi Gai. Wszystko będzie dobrze.

Tak czuła. Miała nadzieję, że przeczucie jej nie zawiedzie.

- Chodźmy po Percy’ego. Najwyższy czas opuścić to urocze miejsce.

Cztery pary zniszczonych przez piekielne błoto ubrań później wszyscy przedarli się do miejsca, gdzie krążyły boskie ptaki. Annabeth była już potwornie zmęczona, ale dzielnie brnęła przez ciężkie jak słoma bagno. Zbliżali się do miejsca, gdzie rzeka Lete spotykała Kokytos i razem sunęły ku wodospadowi pięciu rzek Hadesu. Miała wrażenie, że poczuła na twarzy siłę płynących rzek. Ogień Flegetonu przyjemnie ogrzewał twarz, poczuła wewnątrz nagły ścisk, gdy zauważyła potężną sowę. Tak dawno nie usłyszała dobrego słowa od matki…Nagle zatęskniła za ojcem. Za braćmi, za macochą, z którą odnalazła wspólny język. Doprawdy, umiała pięknie rysować wszystkie architektoniczne cuda świata. Podarowała jej nawet rysunek Empire State Building…Czuła łzy napływające do oczu. To było tak bardzo nie fair. Dlaczego Hera akurat ją wybrała do tej misji? Przecież okazywały sobie jawną nienawiść. Przypomniała sobie, że jej macocha chciała wyprowadzić się z San Francisco, by oddalić się od siedliska potworów. Jednego deszczowego dnia jadły uprażony popcorn i na chybił trafił wskazywały na mapie USA nowe miejsce zamieszkania. Śmiały się do upadłego, bo obie trafiły na Tennessee. Annabeth zapiszczała jak dziecko, bo uwielbiała muzykę Taylor Swift, a Tennessee to kraina muzyki country.

- Annabeth!

Usłyszała jak Damasen woła ją raz za razem. Ale po co? Po co w ogóle kąpie się w tym bagnie? Chciała tylko wrócić do domu, do tego nowego domu w Tennessee, gdzie ojciec będzie miał swój wojskowy warsztat, macocha pracownię malarską, a ona zaprojektuje swój własny pokój. Może namówi Percy’ego, by wyjechali później do Nowego Rzymu, mają tam świetną uczelnię. Musiałaby pogadać z Clarisse, czy też chce tam studiować. Zaśmiała się w duchu. Ona, Percy i Clarisse na studiach? To przecież poroniony pomysł…

- ANNABETH! OBUDŹ SIĘ!

Poczuła, jak Bob wali raz po raz miotłą w jej prawą rękę. Jej umysł zasnuty był niezwykle kojącym szumem pięciu rzek. Flegeton nadal ją ogrzewał. To było takie przyjemne, po tylu dniach błąkania się po ostrych skałach, wdychania siarki, nawiedzeń sennych, ataków z każdej strony. Nie pamiętała już, ile czasu tu są. Może dzień, tydzień, nawet rok. Nie robiło to dużej różnicy. Wszystko wyglądało ta samo. Czerń skał, czerwień piekielnych oparów, odległe ryki potworów.

Niemal nie czuła, gdy Bob przerzucił jej obezwładnione ciało przez swoje ramię. Chciało jej się wyć z bezsilności. Serce waliło jak szalone. Czuła, że stara rana na piersi, ta po zatrutym sztylecie Kronosa znowu daje jej popalić. Zapulsowała nagłym bólem. Chciała po prostu położyć się i wypłakać całą niesprawiedliwość świata.

- Annabeth. Proszę, nie możesz się poddać.

Ten głos. Ten głos sprawił, że serce znów zabiło innym, radośniejszym rytmem.

- Annie? Nie bój się, jestem przy tobie.

Annie. Tak nazywały ją tylko osoby, które kochała najbardziej na świecie. Ojciec, bracia, Thalia i on.

Perseusz Jackson.

Chrzęst żwiru gdzieś obok niej dał jej do zrozumienia, że Bob wyciągnął ją z bagien. Leżała w pobliżu wodospadu pięciu rzek, a ktoś trzymał ją mocno za rękę. Tuż przy uchu słyszała chrzęst żwiru i turkanie gołębicy. Dźwięk był hipnotyzujący. Annabeth długo patrzyła na gołębice, aż w końcu zdała sobie sprawę, że doszukuje się w niej Afrodyty. Niesamowite, ale nawet jej święty ptak miał piękne upierzenie, śnieżnobiałe. Oczy ptaka było głęboko czarne, ale miała wrażenie, że lśnią w nich czerwone iskierki w kształcie serca.

Taaa, jasne. Obudź się, Annabeth. OBUDŹ!

Z bolesnym jękiem przewróciła się na plecy. Czuła, jak silne ręce dźwigają ją do siadu, a potem zamykają w żelaznym uścisku. Córka Ateny zdusiła w sobie szloch, gdy poczuła znajomą woń bryzy morskiej i przyjemnie pachnących kremów do opalania się na plaży.

- Percy…- Ramiona puściły ją, a ona wreszcie zobaczyła te niezwykłe oczy koloru głębi oceanu. Nie zwracając na nic uwagi, w przypływie emocji pocałowała go, dzieląc się z nim swoim własnym tlenem.

Tym właśnie byli. Jednym organizmem, który oddychał jednym, wspólnym powietrzem. Może była trochę na haju po przeprawie przez bagno, ale zrobiła to znów. I znów. I znów.

- Emmm…- Zaśmiał się Percy tuż przy jej uchu.- Też się cieszę, że cię widzę. Ale zostawmy te czułości na później. Palant ze mnie, ale potrzebuję twojego myślenia. Jak zawsze zresztą, Mądralińska.

Przez chwilę pozwoliła sobie na beztroskie wpatrywanie się w Percy’ego. Wyglądał źle. Ubranie miał całe poprzypalane, włosy rozczochrane i siwe od kurzu, jakby tarzał się w wielkiej piaskownicy. Koszulkę miał tak sponiewieraną, że mogła zobaczyć drobne cięcia, z których nie płynęła już krew, ale pojawiały się powoli strupy. Wargę miał rozciętą, na co nie zwróciła uwagi w trakcie pocałunku. Jego prawe oko zdobiło okazałe, fioletowo-zielone limo.

Ale uśmiechał się zawadiacko, jak ten Percy, którego doskonale znała. I pokochała z całych sił.

- O co ci chodzi, Glonomóżdżku?

- O nią- kiwnął głową, wskazując na coś za nimi.

Kiedy wstała, dopiero do niej dotarło, co się właściwie dzieje. To jej zaćmienie umysłu to zapewne magia pięciu rzek. Wszyscy herosi uczyli się o mrocznych wpływach wód Hadesu na ciała i dusze półbogów. Spojrzała w górę, gdzie nadal krążyły święte ptaki bogiń olimpijskich i wyszeptała podziękowanie, że popadła tylko w lament i rozpacz, a nie zatopiła się w magii Lete. Zauważyła także nowego towarzysza boskich ptaków.

- Tytanic.- Kiedy tylko powiedziała imię antycznego smoka, ten ryknął i wypuścił ze swoich szponów bezwładne ciało, które spaliło się w odmętach rzeki Flegeton. Gdy smoczy ryk ucichł, Annabeth usłyszała rozdzierający wnętrzności krzyk potężnego potwora, który musiał już być przy Wrotach Śmierci.

Wreszcie skupiła uwagę na postaci, o której wspomniał Percy. Nie poznała jej z początku. Miała na sobie brązowe spodnie i czarne buty, a u góry zauważyła lekko zniszczoną parkę Łowczyń Artemidy. Jej wzrok przemknął przez długie, czarne włosy splątane w warkocz, piegowatą twarz, czarne jak skały w Tartarze oczy i wreszcie podobną do jej własnej dżokejki czapkę, zieloną, jak tamtego dnia.

Była równie blada jak Nico. No tak, w końcu na Wyspach Błogosławionych nie mogła się opalać, choć miała znacznie łatwiejsze życie niż ona i Percy. Zaraz jednak skarciła się w myślach. To dziewczyna, która zginęła, biorąc udział w twojej misji ratunkowej, Chase. Przywitaj się ładnie.

- Cześć, Annabeth. Miło mi cię wreszcie poznać. Jestem Bianca di Angelo, siostra Nica, córka Hadesa. W tej kolejności- uśmiechnęła się krzywo.

Już miała się odezwać, kiedy całym Tartarem znów wstrząsnął ten potężny ryk.

- Polybotes- Wysapał Percy.- No cóż, na wyjaśnienia przyjdzie czas później. Musisz wiedzieć, Annabeth, że ten koleś, który mnie porwał, Ipsilon…

- Iksjon.

- No mówię przecież. Przez cały czas byłem topiony w tych bagnach…- zauważyła, że zbladł. Nie chciała teraz rozmyślać, przez co przechodził przez tyle czasu, skoro ona wariowała po stu metrach. – Aż w końcu z góry zleciały te boskie ptaki i ten twój smok. Przed chwilą zresztą utopił Ipsilona w tej ognistej rzece. No i Bianca! Gadała coś, że ją wybrałaś, że to plan Hery i coś o grach z Plutonem…A może to były sny z Plutonem?

Annabeth wywróciła oczami, ale uśmiechnęła się delikatnie. Glonomóżdżek jak zwykle mało rozumiał. Nie miała pojęcia co powinni teraz zrobić, ale najwyraźniej Bianca wiedziała.

- Chodźcie, porozmawiamy później. Teraz musimy wydostać się z tego zwariowanego miejsca, nim ktoś jeszcze oszaleje przez wody Hadesu.

Niczym dzieci w przedszkolu ruszyli gęsiego za Bianką.

- Gdzieś tutaj powinna być kolejka- mruknął Mormolyke.

Kolejka? Gdy tylko minęli kolejny skalny korytarz ich oczom ukazała się rzeczywiście…kolejka górska. Taka prawdziwa, z prawdziwego parku rozrywki, sunąca daleko przed siebie, prowadząca zapewne dokładnie do Wrót Śmierci.

- Że niby…Rollercoster? Super! Wreszcie jakaś frajda w tym cholernie ponurym świecie.- Percy zapiał radośnie i ruszył pierwszy. Usiadł w przednim wagonie, zapiął pas i wyszczerzył się radośnie do Annabeth.- Kiedyś cię zabiorę do normalnego Lunaparku. To będzie epicka randka, zobaczysz.

Annabeth też się uśmiechnęła i nie mogąc się oprzeć jego chłopięcemu urokowi, cmoknęła go w policzek.

- Cudownie! Mam ochotę skopać kilka potwornych tyłków. Co wy na to?

Wszyscy mruknęli z aprobatą, każdy miał dosyć Tartaru. Annabeth wtuliła się w plecy Percy’ego, kiedy Bianka, Bob, Mormolyke i Damasen wcisnęli się do wagonu tuż za nimi. Święte ptaki rozsiadły się na poręczach, a Tytanic zapikował ostro w ich stronę. Złapał wagon swoim ogonem i ryknął głośno, wyrywając do przodu.

To było niesamowite przeżycie. Szum skrzydeł Tytanica zagłuszał wszystko inne, ale w miarę jak nabierali prędkość, Annabeth widziała dziesiątki…setki potworów wokół bagien. Serce omal nie wyskoczyło jej z piersi, gdy smok nagle zapikował w dół, z całym ich wagonem. Lecieli na łeb na szyję w dół wodospadu pięciu rzek. Cała ich załoga wrzeszczała ile sił, mocno trzymając się poręczy. Pasy bezpieczeństwa wrzynały jej się w pierś, ale nie zwracała na to uwagi.

To było to.

Dom Hadesa, Wrota Śmierci. A wraz z nimi piekielna eskorta wyjścia: gigant Polybotes, tytan Krios, Echidna i…sam Ereb we własnej osobie.

Tytanic wylądował, zapierając się potężnymi nogami w piach. Impet upadku sprawił, że wypadli z wagonu, lodując boleśnie na tyłkach.

- Proszę, proszę. Syn Posejdona wreszcie się zjawił.- Polybotes ruszył ciężko w ich stronę, zmierzając wściekle w stronę Percy’ego. Jackson gwałtownie zerwał się na nogi, wyszarpując z kieszeni Orkana. Annabeth także się podniosła, zaciskając rękę na Iskrze. Czuła jej wibrowanie- miecz wyczuwał obecność Erebu I Echidny, krew swoich stwórców.

- Och, przymknij się, gigancie- wrzasnęła Echidna i machnęła swoim okropnym ogonem, zwalając na Polybotesa dwa potężne głazy. Gigant stęknął, upadł i zniknął, wciągnięty przez moc wodospadu pięciu rzek.

Percy zatrzymał się w zaskoczeniu. Pokręcił głową w niedowierzeniu i powoli odwrócił się w stronę Echidny i Erebu.

- Nie patrz tak, Jackson. To NASZA kraina. Dolina Ereb. Dopiero tutaj- wskazał na stojącego nieopodal Kriosa i drzwi do windy, których pilnował- zaczyna się Dom Hadesa. Ale żeby tam wejść musicie wygrać z nami walkę przez…dwanaście minut. Każda minuta za jednego, parszywego Olimpijczyka- wysyczał te słowa jak wąż.

Dwanaście minut. Tyle dzieliło ich od opuszczenia Piekła.

- Możemy…możemy się naradzić?- Wypaliła nagle Annabeth. Musiała jakoś ich rozproszyć, odciągnąć uwagę od Wrót. Dwanaście minut…

- Co?- Ereb z zaskoczeniem patrzył na występującą do przodu Annabeth.

- No wiesz…Narada wojenna. Strategia, plan i tak dalej. Nie możemy walczyć z wami- potężnymi bóstwami- bez strategii. Dajcie nam szansę.

Już wiedziała, że uderzyła poprawnie. Zarówno Krios jak i Ereb wystąpili do przodu, dumnie prezentując boskie atrybuty.

- Nie.

Nagle przewaga zaskoczenia prysnęła. Mormolyke szepnął coś do Damasena i minął kompletnie ogłupionego Percy’ego.

- Nie będziesz z nimi walczył, ojcze. To na mnie polujesz. Myślisz, że cię zdradziłem, prawda? Bo stanąłem po stronie bogów i herosów- Annabeth czuła, jak Mormo rzuca jej poważne spojrzenie i wskazuje głową na Echidnę, która jako jedyna pilnowała teraz Wrót. Próbował jej coś przekazać.

I wtedy zauważyła Biankę i święte ptaki. Wszystkie stworzenia krążyły nad córką Hadesa, gdy ta z niezwykłą swobodą zmierzała krok za krokiem w stronę Wrót Śmierci. Echidna nie zwracała na nią uwagi, bo całą skupiła na uzbrojonym Percym.

To był ich plan. Nagle w jej umyśle pojawił się Pluton. Powiedział jej, że z Tartaru wyjdą w czwórkę, a jedno zostanie ranne.

Ich było sześciu.

Spojrzała twardo na Mormolyke. Dopiero teraz dotarło do niej, że mówił o sobie jako „ja”. Widocznie odkrył swoje „ja”, gdy oddał jej miecz. Iskra pulsowała jej w dłoni, gdy on skinął jej głową.

- Mormo…co ty…

- Nadszedł ten czas, ojcze. Gaja strąciła mnie tu, bo sprzymierzyłem się z Ateną. Teraz stoję przed wami, gotowy przyjąć swoją karę. Tym się zajmujecie, prawda? Karaniem własnych dzieci. Oni nimi nie są- mruknął Mormolyke, wskazując pozostałych towarzyszy.- Bądź na tyle BOSKI, by nie wtrącać w naszą walkę zwykłych PÓŁBOGÓW- niemal wypluł te słowa, choć po jego minie Annabeth widziała, że to jest jego plan.

Jego „ja”. Zamierzał dać im czas do ucieczki.

- Idź, Percy.- To Damasen. On także zaciskał swoje wielkie łapy, gniewnie wpatrując się w Kriosa.- Nic wam nie zrobią, dopóki chronią was święte zwierzęta. Wasza walka rozegra się do góry. Przyjaciele na was czekają.

- Wy też jesteście przyjaciółmi- powiedział pewnie Percy. Annabeth pokiwała tylko głową. Lecz wiedziała, że tak ma być. Mają wyjść we czwórkę.

Annabeth. Percy. Bianca. Bob.

Wiedziała, że rozmawiali o tym między sobą.

- Cieszę się, że to mówisz, Jackson- powiedział Mormolyke.- Więc zróbcie coś dla mnie. Wygrajcie tą wojnę. Niech Iskra dokona zagłady Gai. Tylko tyle chcę.

- Chcieć to ty sobie możesz, synu.- Ereb nadal łaknął rozlewu krwi.

- JESTEM MORMOLYKE! KSIĄŻĘ EREBU! I nie spocznę, dopóki cię nie pokonam.

Echidna dołączyła do swojego małżonka. Oboje wpatrywali się s swojego syna.

- Słowo się rzekło.- Ereb uśmiechnął się jadowicie.

I rozpętało się prawdziwe piekło. Bianka wrzasnęła, że zostały trzy minuty. Bob złapał Percy’ego i siłą dowlekł go do otwartej już windy. Damasen z rykiem rzucił się na Kriosa. Annabeth zacisnęła palce na rękojeści wibrującego miecza i wydając okrzyk walki połączony z wdzięcznością wobec Mormolyke ruszyła na Echidnę. Iska przebiła jej ogon, co wykluczyło ją na pewien czas z walki.

Wydawało jej się, że tuż przed atakiem na swojego ojca, Mormo mrugnął do niej.

- Bogowie wiedzą, że jesteś słońcem tej krainy, Mormolyke- przytknęła dłoń do ust i posłała mu buziaka w powietrzu. Był jej dzielnym rycerzem.- Zrobię wszystko, by Iskra dokonała zagłady Gai.

Ruszyła biegiem do windy. Percy szeptał „Nie, nie, nie możemy”. Bob rzucił się, by wcisnąć guzik. Bianka oddychała ciężko. Święte ptaki opuściły windę i zgodnie ruszyły, by czuwać nad Mormolyke.

Winda ruszyła. Iskra nadal pulsowała. Annabeth ścisnęła rękę Percy’ego. Mormo miała rację. Dopiero teraz zmierzali ku prawdziwej walce.

Miała nadzieję, że Bianka to dobry wybór.

Miała nadzieję, że Reyna już na nią czeka.

Miała nadzieję, że właśnie spełniła się część Przepowiedni Siedmiorga.

Miała nadzieję.

W końcu ją odzyskała.

BUM!

O rany, co to był za rozdział. Bolało mnie serce, gdy zostawiałam Mormo w Tartarze. No cóż…Nie wszystko się dobrze kończy. Nie dajcie się zwieść, to wcale nie jest Happy End. Wyszli w czwórkę, jedno musi być ranne.

Kto?

W następnym odcinku: Jedna Wielka Rodzina, „Nie zostawiaj mnie. Kocham cię.”, opowieści przy ognisku.

#TeamAnnabeth, #Mormolyke, #WindąDoNieba

24. Puk, puk, kto tam?

Thalia Grace jeszcze nigdy w życiu nie cieszyła się na widok chłopaka jak w tej właśnie chwili. Po krótkim spacerze i wyznaniach Reyny obie zjawiły się w umówionym miejscu przy spartańskim teatrze. Will obiecał, że zjawi się z nowymi ubraniami i jedzeniem, więc musiały na niego poczekać. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie jego skłonność do spóźnień. Czekały za Willem już pół godziny, aż w pewnym momencie Reyna powiedziała, że powinny spróbować otworzyć wejście do Domu Hadesa. I wtedy zaczął się problem.

- Ty śpiewasz!- Krzyknęły obie w tej samej chwili. Potem spojrzały na siebie zirytowanym wzrokiem i mrucząc pod nosem rozeszły się, obchodząc starożytny teatr miejski.

- Musimy znaleźć to słynne wejście 4B, Grace- Reyna odrzuciła do tyłu swoje splątane włosy. Żadna z nich nie zamierzała śpiewać starym wrotom. Aby nie drążyć niebezpiecznego tematu, Thalia przyznała Reynie rację i poszła w przeciwnym kierunku. Przez pół godziny przeszła niemal całą wschodnią stronę, ale nie znalazła żadnych antycznie wyglądających drzwi, nie mówiąc już o drogowskazie „Dom Hadesa”.

- Ci starożytni ludzie chyba lubili utrudniać sobie życie.- Thalia była już tak zirytowana całą sytuacją, że miała ochotę pożyczyć telefon komórkowy  i użyć aplikacji Google Maps, by w końcu znaleźć to głupie wejście.- Hermes jako bóg podróżników mógłby zainwestować w boskie GPSy- ze złości kopnęła leżący na drodze kamień.

I wtedy- dzięki bogom- usłyszała, jak ktoś krzyczy jej imię.

- Thalia! Gdzie jesteście? Mam ubrania!

Córka Zeusa wrzasnęła na cały głos „HA!” i sprintem ruszyła w kierunku umówionego punktu zbiórki. Will Solace siedział na głazie przy głównej bramie. Obok niego stały siatki z logiem najsłynniejszych marek odzieżowych. Sam miał na sobie nową  czarną koszulkę od Armaniego i granatowe spodenki do kolan. Miał też nowe Aviatory, podobne do tych, które zbiła mu Thalia. Poczuła wyrzuty sumienia, więc powstrzymała się od ironicznych komentarzy. Choć i tak byłyby one tak dla zasady wkurzania Willa, bo nawet ona musiała przyznać, że syn Apolla dobrze się ubierał.

- Łap!- Widząc ją, Will rzucił w jej stronę siatkę od Marksa&Spencera. Widziała, że czujnie ją obserwuje, kiedy oglądała nowy zakup. Buty były czarne, wysokie do kostki i zapinane na rzep. Znalazła też jeansy z wąskimi nogawkami, czerwony top z napisem „ Najlepsza na świecie” i biały plecako-worek, gdzie znalazła swoją wyczyszczoną opaskę Porucznika Łowczyń.

- Zadowolona?- Will uśmiechnął się półgębkiem, kiedy pokiwała głową.- Musisz podziękować Afrodycie, dobierała wszystko sama.

Thalia rzuciła mu miażdżące spojrzenie, kiedy zaczął śmiać się na cały głos z jej miny. Zaraz jednak chrząknął i poprawił okulary na nosie, gdy zauważył zbliżającą się Reynę. Tym razem to Thalia parsknęła ironicznie, a Will rzucił jej ostrzegawcze spojrzenie.

- Trzymaj- Solace podał Reynie zakupy z Nike.- Pomyślałem, że będziesz zadowolona z podobnych ubrań, które nosisz teraz. Zauważyłem, że lubisz Nike- wskazał na jej podarty bordowy T-shirt.

- Dzięki- Reyna obdarzyła go uśmiechem. Thalii nie uszło uwadze, że gdy zabierała siatkę, Will dotknął jej dłoni, przez co oboje na chwilę się speszyli.

- Świetnie. Nie ma nic lepszego niż zakochani herosi na misji- Łowczyni wywróciła oczyma.- Ej, Gołąbeczki! Musimy znaleźć ten przeklęty Dom Hadesa. Później możecie romansować do woli, ale teraz do roboty!

Reyna i Will jednocześnie wytrzeszczyli na nią oczy, a potem zerknęli na siebie. Gwałtownie puścili swoje dłonie.

- Yyyy…Tak. Mam gitarę.- Will pokazał swoją ukochaną Doris.- Idziemy?

- Najpierw musimy znaleźć wejście, Solace.

Will zatrzymał się wpół kroku. Odwrócił się w stronę Thalii.

- Żartujesz sobie? Przecież Posejdon mówił o wejściu 4B.

- Tutaj nie ma żadnych drzwi, Solace!

Syn Apolla zdjął swoje okulary, popatrzył na obie towarzyszki i pokręcił głową. Zaraz potem zatrząsnął się ze śmiechu.

- Antyczne teatry nie mają wejść. Dionizos i jego satyry organizowali wszystko na kamiennej scenie pod gołym niebem. Jedyne wejście to zaplecze, z tyłu trybun. Nie zauważyłaś, że sektory dla widzów są numerowane? To stąd wzięli sposób na zorganizowanie miejsc w kinach i miejscach artystycznych.

- Ale przecież…- Thalia przypomniała sobie, że w czasie wcześniejszych oględzin mijała wyżłobione w kamieniu numeracje teatru. Sektor pierwszy, drugi, rzędy A-F. Tak samo musiało być po stronie, gdzie chodziła Reyna. Łowczyni rzuciła Rzymiance zirytowane spojrzenie.- Wiedziałaś o tym?

Reyna pokazała jej swoje nadal białe zęby.

- Tak, sektor 4B jest tam- wskazała ręką na lewo.

- Czemu wy to wiecie, a ja nie?- Burknęła jak obrażone dziecko.

- Bo nie słuchasz Annabeth na wykładach o architekturze- zaśmiał się Will.

Thalia przeklęła w duchu swoją nieuwagę. Kochała Annabeth, ale córka Ateny tak bardzo była zakręcona na punkcie architektury, że po prostu z czasem zwyczajnie błądziła myślami. Annabeth czasem się wściekała, kiedy ona i Percy bawili się w szermierkę ołówkami podczas jej wykładów. Miała szczęście, że Percy zawsze potrafił złagodzić jej złość.

- No dobra, punkt dla was. Chodźmy, nie mogę się doczekać, kiedy Will zaśpiewa Justina Biebera.

I ruszyła pierwsza, śmiejąc się z oburzenia Willa.

Kiedy Will usiadł po turecku na kamiennych trybunach w sektorze 4B, Thalia wróciła myślami do Annabeth i Percy’ego. Reyna mówiła, że według Plutona jej przyjaciele są już blisko wyjścia z Tartaru. Ciężko było jej się do tego przyznać, ale…bała się. Bała się tego, kim się stanie jej najlepsza przyjaciółka, gdy opuści to piekielne miejsce. Annabeth nie była szczególnie optymistycznym człowiekiem, zawsze podchodziła do spraw racjonalnie i z namysłem. Oczywiście zdarzały się chwile, gdy beztrosko się wygłupiała, najczęściej z Percym, nią i Groverem, ale dawno już nie widziała takiego oblicza córki Ateny. W sumie sama nie tryskała radością. Bo i nie było okazji do śmiechu- po pierwszej wojnie opadał kurz, a już zaczynała się kolejna. Kiedy postanowiła wysłać Dafne do Obozu Herosów by pomogła Clarisse i Chrisowi przygotować jakiś kontratak na Gaję zauważyła, że Matka Ziemia dała się złapać w jej pułapkę. Dafne musiała stanowić dla niej poważne zagrożenie, skoro na chwilę pozostawiła trójkę herosów bez nękania kolejnymi zagrożeniami życia.

- Dobra- Reyna przywołała Willa, który stroił gitarę, a sama podeszła do Thalii- Posłuchajcie mnie przez chwilę.- Gdy rzymska pretor spojrzała jej prosto w oczy, córka Zeusa zrozumiała, dlaczego wszyscy herosi czują respekt przed tą dziewczyną. Musiała przyznać, że była imponująca, choć młodsza od niej samej. Dotarło do niej, że to Reyna jest prawdziwym liderem. I obiecała sobie, że żadne prywatne uprzedzenia nie przesłonią jej z pewnością doświadczonych i pomocnych sugestii Reyny. Nie lubiła, gdy ktoś nią rządził, jednak Ramirez była zbyt ważną postacią w tej walce, by przez jej głupotę stracić jej poparcie.- Pamiętacie, jak opowiadałam wam o wizytach sennych Plutona? Ja i Annabeth mamy zadanie. Ale wy również macie swoje ważne misje. Każdy z nas w tej chwili ma swój cel. Ja- dotrzeć do Annabeth i razem z nią przywołać strażnika Wrót Śmieci, by zapobiec niekontrolowanym powrotom najgroźniejszych potworów. Ty Will- skinęła mu głową- swoim głosem możesz zdziałać cuda. Według przepowiedni Rachel możesz przełamać schizmę bogów, co nie ukrywam bardzo się teraz przyda. A ty, Thalio Grace…Ty jesteś najważniejsza z nas.

Thalia uniosła brwi w zdziwieniu.

- Co?

- Jesteś najważniejsza z naszej trójki. Masz prawo wpłynąć na decyzję Zeusa- króla Olimpu. Dzięki temu możemy postarać się, by bogowie znacznie bardziej zaangażowali się w tę wojnę. To nie jest nasza walka. Gaja mści się na bogach. Ale to my jesteśmy pionkami. Naszym głównym celem jest przeżyć. Na bogów! Mam szesnaście lat, jeżdżę samochodem na podstawie wydanego odgórnie prawa jazdy, moje dłonie częściej są ubrudzone krwią niż ketchupem od frytek, a mój stój na ważne okazje to zbroja i ciężki płaszcz pretora zamiast śliczna sukienka na bal licealny. Dlatego proszę was- oczy Reyny iskrzyły się z determinacji. Thalia czuła powagę tej sytuacji, nie mogła oderwać wzroku od Reyny- pokażmy w tej wojnie naszą boską część. W każdej walce powinniśmy się czuć niepokonani, by po zwycięstwie świętować jak ludzie. Tańcząc, śpiewając, śmiejąc się z przyjaciółmi. Tam, w Domu Hadesa nie możemy okazać słabości. Zejdziemy pod ziemię, w świat Gai. Percy i Annabeth będą nas potrzebować. A my mamy tylko siebie. Jesteśmy w tym razem, tak?

- Tak jest- Will złapał obie dziewczyny za ręce.- Mimo, że każdy z nas został w to zamieszany z innego powodu, mamy wspólny cel. Przeżyć. I- zaśmiał się- kiedy to wszystko się skończy, zorganizuję najlepszą imprezę pod słońcem. I każda z was zatańczy ze mną jeden taniec.

- Chyba śnisz, Solace- prychnęła Thalia.

- Słuchaj, Grace. Już za chwilę zmierzymy się z gigantem. Gigantem! Obawiam się o swoje życie, więc nie marudź nad taką błahostką jak taniec. Proszę cię tylko, byś po wygranej wojnie zatańczyła z przyjacielem.

Córka Zeusa nie przyznałaby się do tego nigdy, ale czuła przyjemne ciepło, gdy Will nazwał ich przyjaciółmi.

- Dobra już, ale to ja wybiorę piosenkę.

- Umowa stoi.

- A teraz…Will- Reyna wypowiedziała jego imię wstrzymując oddech.- Graj, otwórz wreszcie te wrota do piekieł.

Will Solace zdecydowanie miał talent do muzyki. Kiedy zaczął grać jedną z piosenek Coldplay, Thalia przypomniała sobie wszystkie chwile spędzone z Annabeth i Percym. Zdawała sobie sprawę, że niewiele dzieli ją od przyjaciół. Przez chwilę nawet wierzyła, że bez problemu pokonają giganta, a Reyna i Annabeth ukończą zadanie wyznaczone im przez Herę. Nie brała innej możliwości pod uwagę.

Utwór grany przez syna Apolla wykonał swoje zadanie. Will skończył śpiewać, a po kilku niecierpliwych sekundach ziemia zaczęła drżeć. Reyna odskoczyła bliżej Willa, kiedy ziemia spod jej stóp zaczęła pękać. Po krótkim trzęsieniu ich oczom ukazał się pokaźny dół. Do jego wnętrza prowadziły schody powstałe z opadłych płyt starych trybun. Herosi spojrzeli na siebie, przez chwilę Thalia miała wrażenie, że w oczach Reyny błysnął strach. Gdy spojrzała na nią znowu, już była tą samą dziewczyną co zawsze- dumną i pewną siebie pretor Rzymu. Widząc przenikliwe spojrzenie Thalii, córka Bellony spięła mięśnie ramion i pierwsza ruszyła schodami w dół. Po drodze wszyscy zacisnęli dłoń na swojej broni, oczekując najgorszego.

- A więc…To jest Dom Hadesa- Will chwycił za okazałą klamkę i z niemrawym wyrazem twarzy naparł na drzwi całym ciałem, by je otworzyć.

- No proszę- głos Thalii był niezwykle donośny w podziemnych tunelach- Jednak Hermes inwestuje w oznaczenia.

Kiedy weszli głębiej, nagle poraziła ich jasność ognia dochodząca z końca korytarza. Nie wiedzieć czemu, mimo palącego się ognia przez ciało Thalii przebiegły lodowate dreszcze. Komnata w której się znaleźli lśniła niebieskim światłem. Dopiero później Thalia zrozumiała, na co patrzy.

- To jest niebiański spiż.

- Słyszałem kiedyś od Chrisa, że jego ojciec sprowadza surowce dla kuźni Hefajstosa. To musi być jeden z magazynów Hermesa.

- I to wcale nie jest dziwne, że akurat w tym magazynie czai się Hippolytos, anty-Hermes.

Reyna wyciągnęła z  pobliskiej wnęki w skale pochodnię.

- Czujecie powiew zimna od ziemi? To na pewno nie jest woda, bo byłoby ją słychać. To w końcu podziemna komnata.- Skierowała światło pochodni do dołu, szukając źródła zimna.

To, co zobaczyli, spowodowało u Thalii przepływ nieprzyjemnych dreszczy. Ich nogi aż do kolan zasłonięte były przez mlecznobiałą Mgłę. Usłyszała cichy krzyk Willa.

- Coś mnie ugryzło!

Już miała coś odpowiedzieć, kiedy nagle Will zaczął się gwałtownie szamotać. Strącił pochodnie, parząc sobie rękę. Krzyknął raz jeszcze i z cały impetem wpadł na spiżową ścianę. Z lekcji Chejrona pamiętała, że naturalny spiż jest bardzo kruchy, ale przerobiony na broń stanowi jeden z ostrzejszych materiałów w świecie bogów i herosów.

- Will! Uważaj!

Po uderzeniu, sklepienie nad nimi zaczęło groźnie dygotać. Thalia przeklęła głośno i krzyknęła do Reyny, by uciekała. Sama dopadła do Willa i pociągnęła go za koszulkę, idąc za światłem pochodni trzymanej przez Ramirez.

- Co to było?

- Obawiam się, że nic dobrego.

W tej właśnie chwili Will zaczął znowu krzyczeć. To był potworny dźwięk, jakby coś wyżerało mu ciało.

- O bogowie- jęczał. Reyna w ostatniej chwili złapała go, by znowu nie wywołał lawiny.- To węże. Czułem, jak pełza mi po nodze. Nie zdążyłem wyciągnąć noża, już mnie ugryzł.

Thalia otworzyła usta, oniemiała. Węże? Przełknęła ciężko ślinę i wymieniła zaniepokojone spojrzenie z Reyną.

- Możesz iść, Will?

- N-nie…Czuję, jak noga mi drętwieje. Ale…pomóż mi, nie możemy tu zostać.

- Jest jakieś antidotum na jad węża?

- Oczywiście, że jest.

Drużyna Marzeń jednocześnie ucichła i odwróciła się w stronę nowego, męskiego głosu. W głębi tunelu było ciemno, nie widzieli kto stoi przed nimi. Po chwili usłyszeli chichot, który znowu wywołał u Thalii dreszcze. Powoli miała dość tego cholernego miejsca, a to był dopiero początek. Usłyszała ciche kroki, a po chwili zmrużyła oczy, gdy błysnął jasny ogień. Rozprzestrzenił się po całej ścianie, sunąc ku rozpadającej się komnacie, z której właśnie uciekli.

Tajemniczy męski głos należał do faceta w białym garniturze i wysokim cylindrze. Włosy miał tłuste i długie, a oczy nienaturalnie fioletowe. Właśnie miała palnąć komentarz, że odstrzelił się jak szczur na otwarcie kanału, kiedy spojrzała na otoczenie wokół tajemniczego faceta.

- Kim jesteś?- zapytała Reyna.

- Twoją klęską, Reyno Ramirez- Arellano. Bo widzisz…- wskazał za siebie, na trzy odgałęzienia tuneli.- Wrota Śmierci są tuż tuż. Ale żeby się tam dostać, musisz pokonać mnie.- Wyszedł na przód, zmierzając w stronę herosów. Gdy tylko opuścił Mgłę, ich oczom ukazała się jego prawdziwa natura. W jednej chwili zrobił się wielki na kilka stóp, jego włosy zamieniły się w gniazdo węży, a biały garnitur na żółtą pelerynę przeciwdeszczową.

- Hippolytos- wysyczała Thalia, zaciskając zęby.

- Wasz przyjaciel kiepsko wygląda.- Will rzeczywiście ciężko oddychał. Jego usta zrobiły się sine, a czoło zroszone było potem. Mimo wszystko spiął się w sobie i wyciągnął krótki nóż z kabury przy pasku.

- Nie pozwolę ci skrzywdzić Reyny, olbrzymie. Ani Thalii.

- Urocze- prychnął gigant i kopnął w okazały kamień, który trafił dokładnie tam, gdzie miał. W ranną nogę Willa Solace.

Jego wrzask niósł się echem po korytarzach. Thalia nie mogła na to patrzeć. Otaksowała wzrokiem ściany za gigantem. Gdy wytężyła wzrok, zauważyła małe tabliczki z oznakowaniem. Tak, to zdecydowanie był magazyn Hermesa. A Hippolytos nie miał prawa tu przebywać. Doszła do wniosku, że musiał przejść przez Wrota, a że rozmiary nie pozwoliły mu na wyjście, Gaja uczyniła go strażnikiem tych tuneli. Widocznie dostał wytyczne, by uniemożliwić Reynie dotarcie do Annabeth. Gigant całą uwagę poświęcał Rzymiance. Musiała to jakoś wykorzystać. Will nie nadawał się do walki, a Reyna musiała przedostać się do Wrót.

Super, jak sama miała pokonać Hippolytosa?

I właśnie w tej chwili bogowie chyba postanowili jej dopomóc. Gdzieś nad sobą usłyszała gwałtowne krzyki grupy ludzi. Po chwili nastąpiły krótkie drżenia, jakby ktoś usiłował przebić się przez wejście, które zawalił Will.

„ To na pewno tutaj, Nico?”

Głos był zdławiony, ale poznałaby go wszędzie. Niemal miała wrażenie, że słyszy ironiczny śmiech Leona Valdeza, kiedy żartował ze zdolności orientacyjnych Nica di Angelo.

Reyna też musiała to zrozumieć, bo otworzyła usta, jakby chciała wrzasnąć z radości. Jednak Thalia rzuciła jej ostrzegawcze spojrzenie. Jednak Hippolytos nie był głupi, też zauważył to nagłe poruszenie.

Thalia usilnie próbowała wymyślić rozwiązanie, kiedy gigant skupił swoją uwagę na głosach na zewnątrz. Tak się zamyślił, że pozwolił sobie na opuszczenie stanowiska strażnika przejścia. Gdy Thalia opuściła głowę, jej wzrok najpierw padł na Czapkę Niewidkę, a potem na Willa, który prawie cały otoczony był Mgłą. Patrzył na nią i szeptał coś nagle ożywiony.

- Czuję smród herosów!- ryczał Hippolytos, zadzierając głowę ku górze.- Dzieci Pana Podziemia tu są.

A Will nadal szeptał. Thalia skupiła się, by zrozumieć ruch jego warg.

Czapka. Reyna. Wrota.

Thalia. Mgła. Nico.

I w końcu do niej dotarło.

Reyna chyba też zrozumiała, bo patrzyła niepewnie to w stronę giganta, to w stronę Thalii. Córka Zeusa wiedziała, że Ramirez nie chciała ich zostawiać. Ale była tak blisko Wrót. Musiała się tam dostać, by spotkać się z Annabeth i Percym.

Plan był prosty. Miała oddać Czapkę Reynie, by bezpiecznie ominęła Hippolytosa. A ona…Ona miała manipulować Mgłą tak długo, aż Nico i Hazel sprowadzą do podziemi załogę Argo II.

Thalia przełknęła ślinę. Drżącą ręką odpięła Niewidkę od paska plecaka i skinęła na Reynę. Ona ostatni raz zerknęła, czy Will jest bezpieczny i ruszyła biegiem w stronę Hippolytosa. Thalia rzuciła jej Niewidkę i zrobiła najgłupszą rzecz pod słońcem.

- Hej, wielki palancie! Masz ochotę na trochę Magii?

Hippolytos ryknął potężnie, gdy tuż przed jego oczami Reyna rozpłynęła się w powietrzu. Dopiero teraz w pełni skupił swoją uwagę na Thalii.

- Cudownie- jęknęła.

Umiała panować nad Mgłą.

Nie umiała jednak panować nad czasem.

Ruszyła do ataku z nadzieją, że Nico i Hazel szybko poradzą sobie z zawalonym korytarzem.

BUM!

Cześć, Karmelek wraca po dłuuugiej przerwie. Nie będę się tłuaczyć, bo jak każdy nie mam wpływu na wymyślne zadania w szkołach. Ale obiecuję, że następny rozdział pojawi się szybciej, jako że zakończyłam już wszystkie egzaminy. Teraz mam dużo czasu ;)

Nowym czytelnikom jak i starym polecam odświeżenie sobie opowiadania. Znajdziecie je na herosi-ku-zgodzie.blogspot.com

Mam nadzieję, że jednak nie wypadłam z wprawy i że ten rozdział jest choć trochę interesujący. Reyna samodzielnie zmierza do Wrót. W następnym rozdziale wielki finisz wycieczki po Tartarze. Czy Annabeth i Reyna wykonają zadanie? Czy wszyscy wyjdą cało z tuneli?

Do napisania!

#WrotaŚmierci

#ThaliaVersusHippolytos

#WillOchWill

23. Wszyscy kochają Leona

Leo spadał. Nie miał pojęcia co się właściwie dzieje, bo głowa uparcie próbowała rozpaść się na pół. Do tego leciał na twarz z wysokiej góry lodowej. To było dziwne, bo obok niego na sankach jechała Chione, księżniczka lodu z Quebeku. I, co było jeszcze dziwniejsze, nad jego głową świecił wielki księżyc w pełni. W trakcie swojego upadku mijał drewniane drogowskazy o dziwnej treści: „ Rajskie wakacje na wyspie dla ognistych chłopców”, „Półboska Rada Olimpijska” czy „Boska kolacja dla Półtorga”. Najgorsze było to, że kierunek upadku wybierała Chione, co zapewne nie wróżyło nic dobrego. Ostatnie spotkanie z zimną panną nie należało do przyjemnych. Miał tylko nadzieję, że nie dokona samozapłonu, bo jeśli wierzyć Chejronowi, ostatnie dziecko Hefajstosa z taką zdolnością wywołało wielki pożar Londynu.

A on chciałby kiedyś podróżować. Tak po prostu, bez uciekania przed hordą potworów, może nawet swoim samochodem, który własnoręcznie naprawi z wszelkich wad. Zabrałby dziewczynę na wyjazd z przyjaciółmi, jechali by do Malibu na plażę, Piper by śpiewała, Annabeth opowiadała o mijanych zabytkach, a Percy i Jason doprowadzaliby wszystkich do szału swoimi sprzeczkami. Tak, to byłoby całkiem spoko… Chciał być potrzebny.

- Leo!- Odezwał się Jason, poruszając ustami Chione.

Zaraz…. Jason?

- Dlaczego jesteś gorącą laską? Znaczy, zimną ale gorącą.

- O czym ty gadasz, Leo? Jeszcze ci nie minęło?

- Nie minęło mi co?- Nagle poczuł gwałtowne ruchy żołądka, miał wrażenie, że połknął węża- O bogowie…- jęknął.

Jason zerwał się z krzesła i sięgnął gdzieś na dół. Po chwili rzucił mu na kolana miskę.

Ohyda. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz wymiotował. Chyba wtedy, gdy Tia Calida vel bogini Hera zabrała go do restauracji, gdzie musiał zjeść owoce morza.

Jason miał minę, jakby oberwał cegłą, ale dzielnie wyniósł miskę do łazienki. Leo cieszył się, że ma takiego przyjaciela.

- W końcu się ocknąłeś. Antygona mówiła, że po tych ziółkach, które ci podała możesz źle się czuć. Ale to dobrze, znaczy, że działają.

- Co się stało?

- A co pamiętasz?

- Hm… Walczyliście z Achillesem, Frank go pokonał… znaczy Hazel zrobiła czary mary i rozpadła się ziemia i…. Nieważne. Potem Eneasz wyprosił Piper, a ja i Nico gadaliśmy z nim o…- przełknął ciężko ślinę.- Gdzie jest Nico?

- Wszyscy są w mesie. Hajmon obrał kurs na Spartę.

- Hajmon?

- Tak. Uratował was przed Eneaszem. Koleś ześwirował, omal nie udusił Nico. Piper w ostatniej chwili wezwała Hajmona, zamknęli Eneasza w lochach zamkowych. Okazało się, że współpracuje z Gają.

- Ta, chciał od nas uzyskać informacje. Chyba to Nico je zdobył.

- Wiem. Wszystko nam wyjaśnił. Hajmon obiecał spełnić przysięgę. Frank pokonał Achillesa, więc on eskortuje nas do Aten. Ale Nico mówi, że musimy zjawić się w Sparcie.

- Po co?

- By uratować Percy’ego i Annabeth. Tam jest Dom Hadesa.

Leo zerwał się na równe nogi, lecz zaraz wpadł na Jasona, który go przytrzymał.

- Hej, spokojnie. Nadal jesteś blady. Eneasz porządnie cię unieszkodliwił. Trener Hedge marudził przez całą noc na twoje wynalazki przy sterze. Rozwalił kontroler Nitendo.

- Rozwalił… No co za dziki kozioł!- Leo ruszył chwiejnie w stronie mesy.

Pierwsze, co zobaczył za oknem kajuty, to wielki statek płynący za Argo II. Nie był tak odlotowy i naszpikowany techniką, ale i tak budził w nim podziw. Właśnie tak wyobrażał sobie statki z czasów wojny trojańskiej.

Jason położył mu dłoń na ramieniu.

- To odział Hajmona. Całkiem spoko gość, obiecał nam eskortę i proszę. Teraz to on rządzi na zamku Eneasza. Wiesz, że jest zaręczony z Antygoną?

- Super. Kolejna fajna dziewczyna trafia na moją listę zakazaną.

- Masz listę zakazanych dziewczyn?- Jason zaśmiał się, co trochę zirytowało Leona. Pewnie, syn Jupitera nigdy nie miał problemu z dziewczynami.

- Tak, jest na niej Piper i Thalia, twoja siostra. Kiedyś zarywałem do niej.

„Ha!”. Zostawił Jasona na korytarzu z epicko głupią miną i wszedł do mesy.

- Leo! Dzięki bogom!- Piper od razu rzuciła mu się na szyję. Nawet nie zauważył tego, ale zaraz jej miejsce zajęła Hazel.

- Valdez, dobrze cię widzieć.- Frank pociągnął go za ramię i usadził go na swoim krześle. To było dziwne jak na niego, ale bardzo miłe. Zwłaszcza, że postawił przed nim talerz pełen naleśników z czekoladą i serem.

- Są pyszne- Hazel uśmiechała się zachęcająco.- Frank zastąpił cię w roli mistrza kuchni. Ale i tak nic nie przebije twoich tacos.- Dodała pojednawczym tonem.

- No więc? Co mnie ominęło?- Zerknął na Antygonę i Hajmona.- Gratulacje z okazji zaręczyn. Zaprosicie nas na ślub?

- Leo!- Oburzyła się Piper.

- No co? Grzecznie pytam.

W tej chwili dołączył do nich Jason, ale nie zwrócili na to uwagi, bo Hajmon zaczął mówić.

- Po tym, jak obaliłem rządy Eneasza możecie mieć pewność, że zamek maltański stanie po waszej stronie w wojnie z Gają. Dzięki wam pozbyliśmy się tyranów wyspy. Czuję się w obowiązku, by wam pomóc. Leonie, wiesz pewnie, że to Nico zobaczył tajemnice Eneasza w Zwierciadle.

Leo właśnie zauważył, że nie ma tu syna Hadesa. To było trochę niezręczne, bo wiedział, że prędzej czy później będą musieli pogadać o tym wszystkim.

- Taa… O co chodzi?

- Eneasz nie tylko jest agentem Gai. Podczas swojego pobytu w Podziemiu, zanim wydostał się przez Wrota, błąkał się po krainie cieni. Podobnie miał zresztą za życia, więc to nie jest zaskakujące. Umierasz tak jak żyjesz.

- I? Co to ma wspólnego z nami?

- A to, że podczas swoich licznych spacerów przypadkiem zapoznał się z planowanym spiskiem przeciwko Matce Ziemi. To też żadna nowość, że bogowie spiskują przeciwko sobie. Ale ten plan miał uratować herosów od kolejnej wojny. A skoro Eneasz go poznał, mógł nabić punktów u Gai. Tylko, że przechodząc przez Wrota, zapomniał kilku faktów, w tym właśnie tego.

- Dlatego zmusił was, byście mu go zdradzili za pomocą Zwierciadła- dodała Hazel.

- A co to za sekret?

Nastała cisza. Leo kończył właśnie naleśniki, więc w całej mesie słychać było tylko jego mlaskanie.

- Hades ma asa w rękawie. Chce przywrócić kogoś z Wysp Błogosławionych, by wzmocnić pieczę nad Wrotami Śmierci. Jeśli się uda, już nigdy nie będzie możliwości, by najgorsze kreatury ponownie zagrażały światu.

- Ale?- Leo skierował widelec na Hajmona i zmrużył oczy.- W takich wielkich planach zawsze są jakieś „ale”.

- Przywrócenie herosa z Wysp to skomplikowany proces. Wymaga zaangażowania z dwóch stron świata. Czyli od Podziemia i tutaj, od śmiertelników. Mogą to zrobić tylko osoby wybrane przez samą Herę. W końcu to ona jest Królową Olimpu.

- No pewnie, znowu Hera.- Westchnął Leo.- Wiemy, kim są ci szczęśliwcy?

- Pamiętasz wizje w moim nożu, Leo?- zapytała Piper.- Była tam Annabeth w pełnej zbroi. A teraz jest w Tartarze.

- Chcesz powiedzieć, że jedną z tych osób jest Annie?

Wszyscy zgodnie pokiwali głowami.

- Super. A Number Two?

- Nie wiemy. Jedno jest pewne. Annabeth musi wyprowadzić herosa z Wysp Błogosławionych, a ta druga osoba musi w odpowiednim czasie przywołać jej duszę z krainy cieni, by po stronie śmiertelników ciało spotkało się z duszą.

- I pewnie nie wiemy, kogo wywoła.

- To jest decyzja Annabeth. Znaczy, skoro to mój tato zaplanował to wszystko, pewnie ma w tym jakiś interes- Hazel skrzywiła się delikatnie.- Nie oszukujmy się. Pluton nie robi niczego bez zysku. W końcu jest bogiem bogactwa.- Puknęła dłonią w stół, a wszystkie srebrne sztućce pofrunęły w jej stronę.

- Ale chwila…- Frank zgniótł puszkę po Fancie, zwracając całą uwagę na sobie.- Skoro Dom Hadesa jest w Sparcie, a Annabeth i Percy są już blisko wyjścia to znaczy, że ten drugi heros też musi się zjawić. A wy- kiwnął na Leo i Piper- macie te swoje złote monety.

- Tak!- Hazel ucieszyła się, podskakując na krześle.- Widziałam jak Percy to robił. Możecie połączyć się z Obozem i wypytać, czy wiedzą coś na ten temat.

- Chejron pewnie jest na Olimpie. No wiesz, musi rozwiązać tą sprawę z rozłamem bogów.

- Nie macie jakiegoś pretora czy kogoś?

- Mamy Starszych Opiekunów. Problem w tym, że dwoje z trzech jest w Tartarze.

- Och.- Hazel opuściła ramiona, zasmucona. Zaraz jednak spojrzała na Piper.- A ten trzeci opiekun?

Leo dźgnął nożem czerwone jabłko, wymieniając krzywy grymas z Piper i Jasonem.

- Clarisse la Rue. Córka Aresa.

- Coś z nią nie tak?- zapytał Frank. No tak, on jest przecież synem Marsa, rzymskiej personifikacji Aresa. Ale to znaczy, że Zhang, ten Zhang, który nie umiał rozwiązać chińskiej pułapki jest bratem Clarisse. Leo uśmiechnął się chochlikowato.

- Nawet nie zaczynaj, Valdez- Piper chyba odczytała jego zamiary.- Clarisse jest w porządku. Znaczy, jeśli nie zajdziesz jej za skórę. A Jason zaszedł- mruknęła niezadowolona.

- No i ma jakiś nieokreślony uraz do wszystkiego, co wiąże się z Afrodytą.- Leo puścił oczko do Piper.

Wszystkie spojrzenia spoczęły teraz na nim. O rany. Czy właśnie ukręcił nad sobą bat?

- Super- westchnął i podniósł się z krzesła, zrezygnowany.- Trenerze!

- CZEGO?- ryknął satyr z góry. Pewnie znowu coś psuł.

- Masz ochotę na pogawędkę z Clarisse? Zaraz łapię połączenie.

To była owocna rozmowa.

To znaczy, pomijając fakt, że nagle wszyscy dowiedzieli się, że trener Hedge spodziewa się dziecka, a Clarisse opiekuje się jego ciężarną żoną.  I te urocze wiązanki pod adresem potworów i bogów. Oberwało się nawet Chrisowi, chłopakowi Clarisse.

Rozmawiając z córką Aresa, Leo poskładał parę spraw w jedną całość. Podobno Rachel wygłosiła nową przepowiednię, w której główną rolę grała Reyna Ramirez-Arellano. Jakieś dwa tygodnie temu wyruszyła razem z Willem Solace i Thalią Grace poszukiwać bogini Ateny. Co znaczyło, że usiłując złamać klątwę schizmy Olimpijczyków. Ale to znaczyło również, że ta trójka zmierza do Aten. A według tego co mówił Jason, taki czyn odebrałby Reynie pozycję  rządzącą w rzymskim obozie.

Kiepsko. Bardzo, bardzo kiepsko.

Według Clarisse, wobec tych wszystkich wydarzeń władzę w Obozie Jupiter samowolnie przejął Octavian, ten bezduszny morderca pluszowych misi. Podobno garstka legionistów odmówiła współpracy z nim, co znowu wprowadziło Nowy Rzym na ścieżkę wojny domowej.

Thalia z kolei przysłała do Obozu Herosów wybudzoną ze śpiączki pierwszą w historii Łowczynię Artemidy. Dafne była lekko szalona, ale okazała się wielką pomocą. A według Thalii miała ona skupić na sobie uwagę Gai, by mogli spokojnie przepłynąć do Aten.

W tej chwili Leo rozłożył się przy głównym sterze, by naprawić szkody wyrządzone przez kozła. Ciągle wracał do niego ten półsen o Chione i dziwnych drogowskazach. Wszyscy powtarzali, że sny półbogów często są prorocze. Skoro tak, to liczył na te rajskie wakacje.

- Cześć.

Głos Nica tak go zaskoczył, że wyrżnął głową w jeden z kantów steru. Było już ciemno, a jego latarka czołowa błyskała jak szalona, kiedy rozcierał guza na głowie. Sam Nico wyglądał jak cień w tych czarnych ubraniach, kiedy na niebie świecił księżyc.

- Di Angelo. Ostatnio mam przez ciebie same kontuzje.

Nie usłyszał śmiechu. A jego żarty zawsze wywoływały uśmiech.

- Ok- Leo wysunął się spod steru, wstał i otrzepał spodnie z brudu. I tak były całe w oleju, ale taki miał już nawyk. Nie ważne, że tarciem pogorszył tylko sprawę.- Nie było cię na obiedzie. Pewnie jesteś głodny.

Nie patrząc wcale na niego ruszył na dziób statku, gdzie usiadł i wyciągnął ze swojego pasa dwa absolutnie genialne tacos.

- Nie jestem głodny.- Leo wywrócił oczami i energicznie rzucił jedzenie w stronę ponurego Nico. Zrezygnowany syn Hadesa wyciągnął nogi, siadając w identycznej pozycji jak Leo.

Zapadła cisza, którą obaj usiłowali zabić pochłanianiem ciepłych tacos. Żaden z nich nie chciał ciszy, by nie pozwolić swojej głowie na wędrówkę myśli.

- Nico…

- Piękny księżyc, prawda?

- Tak, dobrze, że jasno świeci. Nie lubię egipskich ciemności.

- Powiedziałeś to do syna Hadesa?- Ponury uśmiech Nica wcale nie rozświetlił nocy.

- Nico…

- Cieszę się, że Reyna dogadała się z Grekami. Jest naprawdę świetną pretor. Chciałbym kiedyś tam wrócić.

- Teraz rządzi Octavian. Raczej prędko nie wrócisz pod skrzydła Reyny.

- Nie wiem, czy w ogóle wrócę żywy. Mówicie, że mój ojciec knuje z Herą. To może źle się skończyć.

- A może właśnie dobrze. Hera wybrała do tego zadania nie byle kogo. Annabeth jest najlepsza. Nico…

- Może i jest. Ale nie wiadomo, przez co przeszła w Tartarze.

- Nie jest tam sama. Nico…

- A może…

- Przymknij się, di Angelo! Mam ci coś do powiedzenia.

Dopiero teraz usłyszał nieregularny oddech syna Hadesa. Jego serce również odrobinę zwolniło, gdy zauważył, że chłopak drży.

- Nie bój się. Powiedziałem ci, że zachowam to dla siebie, pamiętasz? A ja wszystko biorę na poważnie.- Uśmiechnął się na widok wysoko uniesionych brwi Nica.- No dobra, wcale nie jestem poważny. Ale to moja osobowość. Ty masz swoją. Obaj jesteśmy na swój sposób wyjątkowi.

- Nikt o tym nie wie. Nawet Hazel.

- Nie wiem dlaczego dusisz to w sobie, stary. Przecież homoseksualizm to normalna sprawa. Rozumiem, gdybyś ukrywał, że… bujasz się w Herze albo coś. No ale… Zresztą ja startowałem do porucznik Łowczyń Artemidy. Nie będę się wypowiadał.

- Tak, słyszałem, że masz listę zakazanych dziewczyn.- Nico w końcu pozwolił sobie na sarkazm.

- No wiesz. Wszystkie panie w głębi serca mnie kochają. Muszę robić listę, które nie mają u mnie szans.

Żarty rozluźniły trochę panującą między nimi atmosferę.

- Więc… Nie wygadasz? Bo wiesz, ja już prawie wyleczyłem się z Percy’ego.

- Prawie?- Tym razem Leo uniósł brwi.

- To znaczy… Czułem się dziwnie, kiedy patrzyłem jak on i Annabeth spadają w otchłań.

- Stary, wszyscy czuliśmy się dziwnie. Czy tego chcą czy nie, już zawsze będę liderami. Oboje są… imponujący.

Nico westchnął ciężko. Czuł się niezręcznie. Leo i tak cieszył się, że mogli to sobie wyjaśnić. On i Nico nie byli przyjaciółmi. Ale teraz dzielili sekret, więc może kiedyś syn Hadesa otworzy się bardziej.

- Serio, Nico. Nie lubię ciemności. Pójdę już do kajuty.

- Ja jeszcze zostanę.

Leo pożegnał się i ruszył przez pokład. Po chwili jednak zatrzymał się i odwrócił. Nico di Angelo patrzył w dal, oświetlał go księżyc. Gdzieś tam była Sparta.

Gdzieś tam był Percy Jackson, imponujący heros.

Gdzieś tam była Annabeth Chase, wybranka Hery.

Gdzieś tam budziła się Gaja.

Tak, możecie mnie przeciąć Orkanem.

A ja życzę Wam smacznego jajka!

PS. Nawet Nico musi się wygadać ;)

PPS. W następnym odcinku Thalia bawi się czapką Annabeth. A w jeszcze następnym? Wielkie wyjście z Tartaru!

Pozdrawiam. Proszę nie zabijać.

Karmel